ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Δυο μάτια που κοιτώ
Με αφοπλίζουν .
Άρωμα βανίλιας τα μαλλιά
Στα χέρια μ’ ανεμίζουν.

Όλο το βάθος της ψυχής
Δεν το κατέχω
Δίπλα σου μαθαίνω
Δίπλα σου αντέχω.

Σαν όρκο αιώνιο
Βλαστάρι του βλαστού μου
Η μόνη ανάγκη
Που ‘χα του κορμιού μου.

Η μόνη αγάπη της ψυχής
Το πρώτο δάκρυ
Που τρύγησε τη θηλή
Και κατίσχυσε τα βάθη.

Είναι ο θυμός δειλός
Στην μελωδία της φωνής σου
Το μίσος αδέσποτο
Στην λιακάδα της ζωής σου.

Είσαι μέσα μου πληγή
Ματώνει από φόβο
Τρέφεται απ’ την χαρά
Και κλείνει στην μοναξιά.

Δεν είναι ζωή το χθες
Ζωή είναι το τώρα
Ζωή είσαι εσύ
Το φως μου εσύ
Η γέννηση μου εσύ.


Γεννήθηκα για σένα….

Ευλογία

Είν’ το παιδί ευλογία που ραίνει η φύση
Με βαθυγάλαζα όνειρα¨
Στα μπάρκα των πλειάδων,
Στα δάση τ’ άγρια, που λαχταράω.

Στις χούφτες μου ψωμί ιερό
Φωλιάζει στα στήθη¨ αμίαντη ζωή,
Ουράνιο τόξο, επαγγελτή θεά
Της άνοιξης, η πρώτη γλυκιά αυγή.

Το σώμα μου ρίζα, ο ήλιος το ζυγώνει
Η αγάπη μου καρπωτής.
Και μια υφάντρα που ελπίζει
Πως θα ‘ναι μοίρα κι οδηγητής.

Αειθαλή μου μυστικό,
Ανείπωτο σαν τάμα.
Στον ίσκιο της φυλλωσιάς σου, ένιωθα την σκιά
Μα δεν έβλεπα, δεν γνώριζα,
ήταν η
Γεύση άγουρη – η οσμή ξινή
Ωσότου,
Ξύπνησα στην άφρη που κολύμπαγαν αχτίδες
Και θησαύρισα σπόρους ηλίανθου
Που τους βάστηξα γλυκά, τρεμάμενα στα δυο μου χέρια
Κι αγαλλίασε η ψυχή μου.