Η Δική μας μουσική!

Μουσική & ερμηνεία: Μιχάλης Θωμάς

Ανάσες από «ρε» και φιλιά από «φα»
Αγκαλιές του «λα», συγχορδία ρε μινόρε
Στίχοι γεμάτοι από λόγια του «θα»
Και τρεις υποσχέσεις στ’ ακόρντα το ματζόρε.

Γράφτηκε απόψε η δική μας μουσική
Κάθε ελάττωμα μας και ακόρντο
Συγχορδία ελαττωμένη κάθε μυστική
Κίνηση στων ματιών μας το φόντο.

Έγραψα κάτι στη στιγμή
Χωρίς να θέλω να μοιάσω στους μεγάλους
Λιθαράκι στην δική σας μουσική
Δεν θα βάλω σαν όλους τους άλλους.

Απ’ τον ομφαλό της αντίστασης
Ξεπετάχτηκε μια γενιά
Την διαμαρτυρία της μουσικής κατάστασης
Μέχρι πρότινος την κλείνανε στα κελιά.

Κάνουμε απόψε τις κιθάρες μας πανό
Αγνοούμε τους νόμους σας
Φυγαδεύουμε τον επερχόμενο χαμό
Και δραπετεύουμε απ’ τους όρους σας.

Κι έτσι φτιάξαμε δικό μας χώρο
Να φωλιάζουν οι στίχοι και οι μουσικές
Μπορεί να μην έχουν εμπορικό όρο
Μα είμαστε στο χρόνο συνθέσεις ανθεκτικές.

Μην με ρωτάς

Κρύφτηκε σαν σκιά πίσω απ’ τα πεύκα
Στα ξεγυμνωμένα φύλλα, η συνήθεια.
Λευκή γυναίκα, λυγερή σαν λεύκα
Που τους σιωπά, θάρρος και αλήθεια.

Πνιγμένη ανάσα με ψεύτικους σωτήρες.
Μια μαύρη θάλασσα την έκαμαν να μοιάζει
Με πορφυρές φυσαλίδες είναι οι κηλίδες
Την αυγή θα γεμίζει και την δύση θ’ αδειάζει.

Μην με ρωτάς που την ξοδεύω τόση σιωπή
Σ’ ένα φως που τρέμουν τα σκυλιά
Σε μια αδιάφορη στα μάτια μου γιορτή
Σ’ ένα απόσπασμα που σου ‘πα με φιλιά.

Μην με ρωτάς που την ξοδεύω τόση σιωπή
Μην με ρωτάς που την ξοδεύω τόση σιωπή
Δεν σε ρωτώ που ξοδεύεσαι εσύ
Μην με ρωτάς που ξοδεύτηκε το μαζί.

Κιτρινίσανε τα σεντόνια στην προσμονή
Ν’ ακούσω μια αλήθεια, αζαλέα της άνοιξης
Καθώς θα φυτρώνουν τ’ άνθη της στη ψυχή
Θα τα ποτίζω με το δάκρυ μιας άπιστης.

Στα Καπηλειά...

Μουσική & Ερμηνεία: Μιχάλης Θωμάς

Σε κατώγια κάποια καπηλειά
Που πίναμε λευκό κρασί.
Έγινε η ζωή μας μια σταλιά
Κρασί που ήπιαμε μαζί.

Κι όταν τα σεκλέτια γίνονταν βραχνάς
Παράγγελνες το ίδιο το τραγούδι
Μέχρι το ποτήρι να σε κάνει να ξεχνάς
Να παραπατάς μες το σκοτίδι.

Σαν δυο ξόμπλια στα ταγάρια
Στο τοίχο του καπηλειού
Και σαν ξωτάρικα κελάρια
Απόσταγμα γίναμε σταφυλιού.

Στο Βασιλάδι έλεγες πολλές φορές
Με μια βάρκα να σε πάω
Ύστερα σου ερχόταν να θες
Πάλι κρασί να βγάνω.

Τ’ απογεύματα τα βγάζαμε στη λίμνη
Τάχα για χέλι πήγαινες
Μα κρασί ψαρεύαμε το δείλη
Και στο καπηλειό το κένωνες.