Ίχνη

Προχθές, έγινε ακόμη μια συμβλαιογραφική πράξη, σε κάποια κείμενα μου. Σας παραθέτω ένα απ' αυτά. Γράφτηκε πριν αρκετούς μήνες, έχει τίτλο "Ίχνη". Οι εικόνες με τα όμορφα τοπία ανήκουν στην ιδιαίτερη μου πατρίδα, την Εύβοια.

Μαράθηκαν τα λόγια στο σεργιάνι
κι έντυσα τις σκέψεις με σιωπή΄
κομπάρσοι, της αγάπης σου ζητιάνοι
κι εσύ ηθοποιός με ρόλο΄ ενοχή.

Βασίλεψε η μέρα - πρίν χαράξει
κι ο πόνος στη γωνιά με καρτερεί.
Μπύρες, τσιγάρα - έχουνε αδειάσει
και στο πορτρέτο σου ματιά που τιμωρεί.

Τα ίχνη σου, αφημένα
με δυο φιλιά γερμένα.
Στο είδωλο του Ιούδα
ανθίζει κίτρινη φλούδα.

Καρτέρι η νοσταλγία -στην γωνιά!
μετράω λεπτά και αναμνήσεις.
Ορρωδώ στην δίσεκτη χρονιά
μήπως, μάτια μου γυρίσεις.

Αν τα λόγια σου σκορπίζεις σε αγάπες
δεν έμαθες, ποτέ, ν' αγαπάς.
Κι αν η ανάγκη σου δεν άντεξε,
μοναξιά
ο πόθος σου, συχνή, πολύχρωμη
αλλαξιά.

Μ ά τ ι α μ ο υ

Στην σκέψη μου απόψε το μόνο επιθύμημα
Τα μάτια σου που με σκιάζουν μια ζωή.
Στα πιο απόκρυφα βράδια μας, διήγημα
Τόσο μικρό μα αληθινό, όσο υπήρξαμε μαζί.

Απόψε βρήκα λίγο θάρρος και μελωδώ
Νότες φτιάχνω τα μάτια σου
Έχοντας ένα αστρί μοιασίδι σου, οδηγό
Να φτάσω στα σκαλιά σου.

Μάτια που αγάπησα πριν μισέψουν
Χρόνια λαχταρώ κάτι να μου γνέψουν
Μάτια που γνώρισα τον κόσμο μ’ ένα βλέμμα
Ψεγάδι δεν φορούσαν, αληθινά σαν ψέμα.

Σ’ ένα όνειρο, σου σκαγιαντάρω τις αισθήσεις
Τι έχει μείνει από μένα στο βάθος μυαλό σου;
Νιώθω τον ερχομό σου, ζω για να γυρίσεις
Εγώ, το πιο βαθύ κομμάτι του εαυτού σου.

Σκαρφίστηκες στ’ ακροδάχτυλα μου
«- τηλεπάθεια !»
Με μια πένα την πιο ερωτική μπαλάντα
Εσύ καρδιά μου, εσύ η μούσα μου
Κι έτσι αληθινή θα ζεις μέσα μου πάντα!

Και δυο αγγελούδια ντουέτο με μια λύρα
Στον ουρανό αυτή τη μπαλάντα σαν ηχήσουν
Και σαν δυο σταγόνες κόκκινες στάξει το φεγγάρι
Χώρια ποιες καρδιές μπορούν να ζήσουν;

Μάτια που αγάπησα πριν μισέψουν
Χρόνια λαχταρώ κάτι να μου γνέψουν
Μάτια που γνώρισα τον κόσμο μ’ ένα βλέμμα
Ψεγάδι δεν φορούσαν, αληθινά σαν ψέμα.

Ιδιόχειρο Θώρι!

Σου έστειλα λουλούδια και μια κάρτα:
«Η αγάπη μας νοσταλγία σε στιγμές
Που δεν προλάβαμε ν’ αγγίξουμε
Γιατί νομίζαμε πως ήτανε μικρές.»

Σε μελέταγα εψές μες το καφενείο
Άσκοπους κύκλους έκανε ο καπνός
στα κόκκινα μάτια απ’ το κρασί
Κι ο χρόνος στεκότανε γυμνός.

Δεν ήταν η απόφαση κοινή
Ήταν η απόσταση που διάλεξε
Χρώματα στ’ όνειρα να βάλει
Και τα δικά μου απ’ τα δικά σου άλλαξε.

Δεν είναι η αγάπη έννοια ανόμοια
Θέλει χάδια παρόμοια
Θέλει φιλιά όμοια
Και θέλει βήματα με όρια.

Του Έρωτα και της Αφής

Στο κορμί σου παίρνω μορφή
Με βαφτίζεις «δική σου»
Δεύτερη μου φύση είναι η αφή
Χαϊδευτικά με λες «ζωή σου»

Γεννήθηκα σαν φυσαλίδα
Στο θώρακα σου πάνω
στα χέρια σου σαν μικρή κηλίδα
με κρατάς, με προσέχεις, ανασάνω!

Του έρωτα και της αφής
Κορμιά και ζωές μαζί
- Σου λέω σ’ αγαπώ
- Μου λες ξανά να το πω
Σ’ αγαπώ !
- μου λες σ’ αγαπώ
- ψιθυρίζω «κι εγώ»
Λόγια του έρωτα και της αφής

Στο λαιμό μου η πιο γλυκιά γουλιά
Στα χείλη σου επάνω η στράτα μου
Και βγάζω φτερά, φτερά απ’ τα φιλιά
Πετάμε εγώ συλφίδα κι εσύ ιππότης μου

Συλλήβδην, σου ξανά λέω τι νιώθω
Αγκαλιά ως το πρωί – τα φώτα φυγαδεύσαμε
Τρέμω γλυκά, τρυφερά θαρρώ από πόθο
Στιγμές μας «του έρωτα και της αφής» αγαπήσαμε

Ο έρωτας σου
Απ’ τον έρωτα σου
Για τον έρωτα σου
«ζω»
Ένα φιλί σου με πλησιάζει
«ζω»
Και θέλω να σου πω
- είμαι δική σου
Δική σου «ζω».
Στα άδυτα του κορμιού σου πορφυρό μελάνι εγώ
Χύνομαι κι αφήνω δυο γράμματα «Ζ» «Ω»

ΑΥΡΑ

Μια απόγεια αύρα, ένας μπάτης
Χορεύει στα μαλλιά σου
Στο τίναγμα σκεπάζεται ο χάρτης
Με τα σγουρά χρυσαφιά σου.

Σαν μαλλομέταξο με άγνωστη αφή
Γέννημα, μπέη χωρικού
Με την αγέρικη μορφή
Και τα καστανά τα μάτια σου.

Αύρα της ψυχής που δροσίζεις την εφηλίδα
Της παιδικής μου Άνοιξης
Την είχα λησμονήσει σε μια ρυτίδα
Σαν μου κλέψανε την ιδέα της νιότης.

Τα χέρια μου μαχαίρια
Δεν θα σ’ αγγίξουν
Το κορμί μου χώμα
Τα βήματα σου ας το πατήσουν.

Μόνο τα ματιά σου, στην γη αυτή, να ζήσει
Το φως που μου ‘δωκες να μ’ αναστήσει
Προτού η ανάσα στο βοριά μ’ αφήσει.

Κι όλα τ’ ακούσματα τα ξέχασα
Με τη φωνή σου τη σιωπή έσπασα
Ένα δάκρυ την δίψα μου πότισε
Και την ζωή μου όρισε.

Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ

Σαν τα περιστέρια
Που γεννοβολούν ελπίδες
Μοιάζουν οι στιγμές.
Τι κι αν φυσούν τ’ αγέρια;
Τι κι αν μαραίνονται γιοφύλλια;
Στις μέρας τις ρωγμές.
Μια στιγμούλα μένει
Στο νου σου τη ζεστή βραδιά
Σαν σιγοπαίξιμο φύλλων στα κλαδιά
σαν μαΐστρος τα μαλλιά να μπλέκει
και μια θαρραλέα στιγμή μ’ ένα πουνιάλι
μου ψηφιδογραφεί αναμνήσεις στο κεφάλι.

Θα πιάσω μια στον αέρα
Και δυο στη γη
Στιγμές σε μια μέρα.
Θα πιάσω μια στο νερό
Και δυο στ’ αστέρια
Και μετά ας γίνουνε φτερό.

Ούτως ή άλλως οι στιγμές φεύγουν σαν τρελές
Αρκεί να τις επιθυμείς να μην μοιάζουνε δειλές!

Σαν τους γαλαξίες
Που σκορπίζουνε το φως
Μοιάζουνε οι στιγμές.
Τι κι αν οι νεφώσεις φέρνουν κυκλώνες;
Τι κι αν ηλεκτρίζουν οι βρεγμένοι πυλώνες;
Στου καιρού τις ρωγμές.
Μια στιγμούλα εκπορθεί
Το παρελθόν και το παρόν
Τις αναμνήσεις σαν οκά ζυγών
Κάπου να οδηγηθεί.
Και δυο οπισθοβατικές στιγμές με σέρνουν
Στο παρελθόν και το παρόν μου παίρνουν.

Θα πιάσω μια στον αέρα
Και δυο στη γη
Στιγμές σε μια μέρα
Θα πιάσω μια στο νερό
Και δυο στ’ αστέρια
Και μετά ας γίνουνε φτερό.

Γράμμα σε μια φίλη!

Τα λόγια μου φαλτσάρουν
σε δάκρυα χορδές
ένα χαμόγελο σκιτσάρουν
σε όμορφες στιγμές.

ένα βιβλίο της αγκάθα
μες το φάκελο το βάζω
με όνειρα μια αρμάθα
στο γράμμα αδειάζω.

όσα δεν έχω σ' άνθρωπο να πω
τα γράφω σε σένα,
μην με δάκρυα τα ποτίσω
και το αίσθημα αφήσω.

ότι με δάκρυ το ποτίζεις
είναι σαν να το λυγίζεις
απ' τον κορμό στην ρίζα
φύλλα γινήκανε γκρίζα.

κι αν το διαβάζεις βράδυ
νανούρισμα γλυκό¨
ακούμπα στο χαρτί το χάδι
να το νιώσω ως εδώ.

Υ.Γ. Έχει γραφτεί για την αγαπημένημου φίλη Κάτια Τ.

Εξομολόγησις υπό Μυρσίνας

Στο λάγνο κορμί σου ψηλαφίζω την δροσιά
Εσύ τα νιάτα βαστάς κι εγώ την μοναξιά.

Τ’ ολόγραμμα σου ένας αγρός με γεράνια
Που θέλω να ορμίσω σαν μποφόρ σε λιμάνια.

Τα μαλλιά σου μυρίζουν άνοιξη με μέλι
Μετάξι κι ορχιδέα φέρνει το αγέρι.

Ένα τάμα κρατώ στην χούφτα
Κι έναν όρκο που δε σου ‘πα.

Ένα βάρος ευχών στα πόδια
Από της χρονιάς τα ρόδια.

Πιστός κουρσάρος στο αγνάντεμα σου αρμενίζω
Κι από καλοκαίρι σε χειμώνα με το δάκρυ σου γυρίζω.

Στις άγνωστες μέρες σου, χαρά μου, οδοιπορώ
Από διαβατάρικες ματιές μην αλωθούν, ορρωδώ.

Της φλόγας σχήμα τα χείλη σου, να φυλακιστώ
Και στο ολόγιομο φεγγάρι για σένα να ορκιστώ.

Μια στιγμή

Αν είσαι το φως του κόσμου
Μια ανταύγεια μόνο μου αρκεί
Μια μικρή οσμή του δυόσμου
Κι ας όλα κρατήσουν μια στιγμή.

Αν είσαι τ’ ουρανού βροχή
Μια στάλα η δίψα μου να πιεί
Μια σταγόνα να λυτρώσει την ψυχή
Κι ας όλα κρατήσουν μια στιγμή.

Μια στιγμή πελώρια σιωπή
Δυο χείλη άγνωρα
Κινούν να ταξιδέψουν ΄
Πριν σμίξουν
Θα επιστρέψουν.

Αν είσαι της θάλασσας βυθός
Ένα ναυάγιο στα στήθη σου να γίνω
Ένας φάρος δικός σου οδηγός
Για μια στιγμή δίπλα σου να μείνω.

Αν είσαι της άνοιξης γιορτή
Μιας μέλισσας να πάρω τη μορφή
Κι από κορφή σε κορφή
Να φτιάχνω μια δική μας στιγμή.

- Για σένα που οι στιγμές μαζί σου΄, με ταξιδεύουν και με ηρεμούν.-

Μια χαριτωμένη Συνοδός

Στα ενάλια βάθη, οι Σημίτες, κρύβουν το ατζάλι
Κι εσύ χαμένη, του κόσμου συνοδός
Μες την Πόλη, ενζενί οπαδός.

Τα πτιλώδη χείλη σου αβίγλιστα
Ροζέ απ’ του Αιγαίου την αλμύρα
σαν ραζακί κρασί που μ’ ασκέρι ήπια.

Μια χαριτωμένη συνοδό ερωτεύτηκα
Με τα όνειρα της εγώ δεσμεύτηκα
Σαν η ουσία να φεύγει απ’ το αλάτι
Σαν η αλήθεια να γίνεται απάτη.

Τον ταρτούφο του Μολιέρου διαβάζεις
Στην κάμαρα σου, με το λιγοστό φως.
Και σε Ιησουίτες μοιάζεις Θεός.

Μια Άνοιξη το τέθριππο ξεκίνησε
Φορούσες ένα καπέλο με βούλες και δαντέλλα
Απά στο μιντέρι ανέμιζες λευκή κορδέλα.

Σα να Φθινοπώριασε μου φαίνεται η λιακάδα.
Ο χρόνος είναι στα χαρτιά κι εγώ τα σκίζω,
Στο χθες κάθε μέρα να γυρίζω.

Αλκυόνη!

Ψάξε να βρεις στην βροχή
Μια μελωδία της ερήμου
Μια άγια προσευχή
Που θα λυτρώσει την ψυχή.

Σε ένα σεντούκι θα την βρεις
Μυρίζει μύρο και αγάπη
Κι όταν τον κόσμο θα λογχίζει
Ένας παλιός μύθος θα μας σαστίζει.

Ιέρεια ενός μικρού Θεού
Ενός παράξενου χρησμού
Υμνείς τον έρωτα που αλυχτά
Μ’ αυτός Καταριέται χέρια λυτά.

Τ’ αγιοκέρι σβήνει απ’ τ’ αγέρι
Και στις Πλειάδες ψάχνω το θαύμα
Ποιος είναι αυτός ο χρησμός των Αθανάτων
Που θα κλείσει για πάντα το τραύμα;

Μίσεψες στα χρόνια σαν χελιδόνι
Ρίζωσες στην ψυχή μου σαν ρυτίδα
Μα την αγάπη ακόμη δεν βρήκαμε
Κι ας άφησε στο βλέμμα μαβιά κηλίδα.

Αλκυόνη ήσουνα η αιτία του Αιόλου
Που οι ασκοί του ακόμη αγριεύουν
Έτσι μια μέρα όλοι μας θα γίνουμε πουλιά
Που του Γενάρη τις μέρες θα ημερεύουν.
Τις ηλιόλουστες μέρες του Γενάρη…


Γράφτηκε Ιανουάριος του 1999.

Μείνε Μακριά

Απόψε το είδα καθαρά
Πως είχα αγαπήσει
Κάτι άλλο πιο βαθύ
Που πολύ θ’ αργήσει.

Απόψε το παραδέχτηκα
Πως δεν είχα ζήσει
Κι όσα πολύ θέλησα
Το δάκρυ έχει σβήσει.

Μείνε μακριά
Κι εγώ μόνη
Μια καρδιά
Απόψε ματώνει…

Μείνε μακριά
Απ’ τη ζωή μου
Όσο μένεις
Είσαι πληγή μου…

Απόψε είδα καθαρά
Όσα μου είχαν πει
Όσα δεν πήρα σοβαρά
Και φέρανε τη ρωγμή

Απόψε το τελειώνω
Ποτέ δεν είναι αργά
Τώρα δεν ματαιώνω
Και βλέπω καθαρά…

Είδωλο μου!

Μες τους αιώνες κείτεσαι
Σε πέτρινες σπηλιές
Σταλακτίτης σε γωνιές
Απ’ την γητειά σου κρύβεσαι.

Χορεύεις σ’ ένα μπάρκο στο Οράν
Με μια φλόγα που ζεσταίνει
Στο κατάρτι σ’ έχει δεμένη
Ο τσάρος ΄ αγαπημένος σου Ιβάν.

Τόσα ταξίδια μες το χρόνο
Σκαρώσαμε μαζί
Είδωλό μου εσύ
Ατόφια στης μνήμης το θρόνο

Στο Ακαπούλκο ένα βράδυ
Μες της Μανίλας την γαλέρα
Σου έπαιζα με την φλογέρα
Κι ένιωσα το πρώτο σου χάδι

Στο Πουέρτο σ’ ένα Bar
Ήπιαμε μια μποτίλια
Σε άγγιξα στα χείλια
Κι εσύ δίπλα μου, μια star.

Κι ο αγαπημένος σου Ιβάν
Ξεχασμένος στον Οράν.

Τόσα ταξίδια μες το χρόνο
Σκαρώσαμε μαζί
Είδωλό μου εσύ
Ατόφια στης μνήμης το θρόνο

Είδωλο μου εσύ…

Ένα Τραγούδι Που Έχει Ξεχαστεί...

Ένας ψίθυρος στην νύχτα πίσω απο τοίχους
Μια μελαγχολία στα μάτια που χάμω κοιτούν
Κι εσύ ψυχή μου χρόνια ψάχνεις ρυθμούς
Που τάχα θα σε σώσουν ή απλά θα χαθούν.

Βρυχιέσαι τις νύχτες μέσα στην ομίχλη
Κι εγώ ψάχνω την μυρωδιά σου σε γωνιές
Κοίτα εδώ! πως έγινα με τ’ άψυχα φίλη
Κοίτα πως ζάρωσα στις απουσίας σου τις χρονιές.

Δεν είναι πως ψάχνω το παράλογο στο λογικό
Δεν είναι που λείπεις κι όλο βυθίζομαι
Είναι το τραγούδι μου που έχει ξεχαστεί
Σε μια αφιέρωση που κάθε βράδυ σου χαρίζομαι.

Είναι το τραγούδι μου που έχει ξεχαστεί
Σ’ ένα ρεφραίν που όταν γυρνάς τα πάντα αθετώ….

Πλάι με την μοναξιά, καλοκαίρι με παγωνιά
Ένα σκαρί που αψήφησε να γίνει αιχμάλωτο σου
Εσύ το πέταξες στα καταγάλανα νερά
Να μην το δουν διαβατάρικες ματιές
να μην χαθεί απ’ το νου σου….

Το τσιγάρο σου ακόμη στο τασάκι
Κι ας έχεις να φανείς απ’ το χειμώνα
Πόσα σημάδια στο κορμί μου σε εκλιπαρούν;
Που μείνανε κι αυτά σαν κι εμένα μόνα.


Δεν είναι πως ψάχνω το παράλογο στο λογικό
Δεν είναι που λείπεις κι όλο βυθίζομαι
Είναι το τραγούδι μου που έχει ξεχαστεί
Σε μια αφιέρωση που κάθε βράδυ σου χαρίζομαι.

Είναι το τραγούδι μου που έχει ξεχαστεί
Σ’ ένα ρεφραίν που όταν γυρνάς τα πάντα αθετώ….

Το πνεύμα!

Λυχνάρια φωτίζουν το νυχτέρι
Και καρυκεύω τα γραπτά
να γίνονται απτά ΄
με οίστρο ουρανό χωρίς αστέρι

Ουρανοβάτης δίχως φως
σε έρημο καλντερίμι
κι ας γίνομαι συντρίμμι
δεν θα με δεις… είμαι κρυφός.

Είμαι μια αύρα καλοκαιριού
Μια οσμή εξωτική
Μια αίσθηση δοτική
Και μια αιχμή μαχαιριού.

Αν θες να σε λεηλατήσω
Σώπαινε στην αγκαλιά μου
Δέξου τα φιλιά μου
Το ξέρω θ’ αμαρτήσω….

Μα εγώ έχω μάθει να ζω
Δίπλα στα λυχνάρια
Να τρέφω τα κυνάρια
Και την μέρα να αποχωρώ.

Δεν είναι ζωή αυτή για σένα
Μα σου ζητώ ένα βράδυ
Έλα! Χάρισε μου ένα χάδι
Μπορεί να λυτρωθώ από εσένα.

Και να γίνω όπως εσύ
Να κατοικώ μαζί σου
Να ζω απ’ την ζωή σου
Ένας θνητός ακόμη στη γη.

Εσύ!

Εσύ βαστάς λαβή στα χέρια.
Κρατιέμαι!
Με τόσα λόγια ξόρκια
Γελιέμαι…

Εσύ που μου κρατάς το τιμόνι
Πάνω στις στροφές
Κι είναι ώρες αιχμής ΄
Εσύ με κρατάς στις κορφές
Της λύπης και της γιορτής.

Σε χαϊδεύω τις νύχτες
Απαλά, σαν μετάξι
Σε μυρώνω μ’ ορχιδέα
Και δεν θέλω να χαράξει.

Κι όσο απλώνεται η νύχτα
Τόσο φέγγουν τα μαλλιά σου
Και μια μουσική απαλή
Απ’ τους χτύπους της καρδιάς σου.

Κι νύχτα αποκοιμήθηκε
Μ’ αυτό το χάδι…

Πόσο μου λείπεις!

Ακροβατώντας με την χροιά της φωνής σου
Διασκελίζοντας
Τις παρυφές του κορμιού σου

Πάνω στον ιδρώτα σου είμαι η βροχή
Και στον έρωτα σου
Μια φλόγα πορφυρή.

Πόσο μου λείπεις
Που φτιάχνω φιγούρες χορού
Πάνω σ’ ένα κορμί που δεν είναι εδώ…

Πόσο μου λείπεις
Σε αισθάνομαι ακόμη εδώ
Και σ’ αγαπώ

Εδώ
Που εσύ ξέχασες
Τα όνειρα
Τις θυσίες
Κι έχεις αιτίες
Είδωλα
Που εγώ μισώ.

Στην στεριά των ματιών σου
Γίνομαι όμηρος
Των ατίθασων φιλιών σου

Σαν εχθές φτιάχναμε νησιά
Και τώρα θες
Χωριστά και μεγαλώνει η ερημιά.